De stem van het kind

LUISTER… dit is mijn stem.”

Niet praten tegen kinderen, maar luisteren naar kinderen!

Op 31 mei 2013 vond aan de Erasmusuniversiteit van Rotterdam het congres plaats “De stem van het kind”. Een initiatief van hoogleraar Ido Weijers en kinderombudsman Marc Dullaert. De zaal zat vol met rechters, raadsonderzoekers, advocaten, gezinsvoogden, AMK-, BJZ-  en andere jeugdzorgwerkers. Als belangstellende uit het onderwijs mocht ik ook komen.

Ido Weijers illustreerde de noodzaak van dit congres met een voorbeeld uit een documentaire van Meral Uslu en Maria Mok, “De gezinsvoogd”. In deze documentaire wordt een gezinsvoogd gevolgd, die zichzelf heel goed vindt.

Ido Weijers daarentegen vindt dat deze gezinsvoogd vooral zelf aan het woord is en beslist niet luistert. En daar is het Ido Weijers om te doen. Het kind wordt binnen jeugdzorg en de rechtsspraak nauwelijks gehoord. Terwijl kinderen uitstekend in staat zijn om te laten merken wat ze willen. Ook heel jonge kinderen.

De mensen die aan dit congres deelnamen, o.a. René Meuwissen, directeur BJZ Rotterdam, zaten heel ijverig te knikken. Ze waren allemaal heel begaan met het kind en zouden vanaf nu toch meer gaan luisteren.

Naar aanleiding van dit congres en de plenaire discussies werden aanbevelingen gedaan, die door alle deelnemers ondersteund werden. Laten we kijken wat er in de zaak rond het jonge kind Sylvano met deze aanbevelingen gedaan is.

Leven in een instelling

Sylvano Bontekoe werd 2 jaar geleden uit huis geplaatst, vanwege schoolverzuim. Voortdurend liep hij weg, want hij wilde terug naar zijn moeder. Op dit filmpje uit februari 2012 kun je luisteren naar de 7 jaar jonge Sylvano, die weer mee moet naar de instelling en hartverscheurend huilt. “Neeeee, ik wil bij mama blijven!!!!”

Daar is niet naar geluisterd. Integendeel. Sylvano loopt iedere keer weer weg en verhaalt in een ander filmpje hoe hij mishandeld wordt in de instelling. Kinderen worden ruw vastgepakt en op de grond in bedwang gehouden. Als een kind boos is, gaat de leiding met hem “wandelen”. Een understatement voor iets wat ik “waterboarden voor kinderen” noem. Het kind mag geen sokken of schoenen aan en moet zo buiten lopen, tot het weer mak is,  geïntimideerd en klein gemaakt. De leiding heeft een pasje, waarop staat dat ze de kinderen zo mogen behandelen. Ongetwijfeld onder dwang tekenen ouders daarvoor.

Ontsnapping en onderduik

Tot juni dit jaar leeft Sylvano in een hel in de instelling, oftewel jeugdgevangenis. Dan ontsnapt hij weer en weet onder te duiken, geholpen door een groep verzetsmensen, die terecht vindt dat de terreur van Jeugdzorg Nederland lang genoeg geduurd heeft en dat daar heel snel een einde aan moet komen.

Videoboodschappen

Sylvano publiceert op Youtube een aantal videoboodschappen, waarin hij vertelt dat hij blij is ontsnapt te zijn. Hij hoopt dat meer uithuisgeplaatste kinderen zijn voorbeeld volgen en dat openbaar gemaakt wordt hoe er met kinderen omgegaan wordt. Hij vertelt dat zijn rechten geschonden worden, dat hij zijn moeder en zijn broertje mist, maar dat het naar omstandigheden goed gaat.

Klopjacht en arrestatie

Jeugdzorg houdt hier niet van en begint een ware klopjacht naar Sylvano, onder het mom dat “hij de zorg moet krijgen die hij nodig heeft.” Zijn moeder Annelies werd gearresteerd en bleef 10 dagen in hechtenis, hoewel zij niet weet waar Sylvano is en geen rol speelde in zijn ontsnapping. Ook een vriendin is aangehouden. Een aantal rechtszaken zal volgen. Jeugdzorg wil de uithuisplaatsing verlengen en zodra Sylvano gepakt is, wil jeugdzorg hem gesloten plaatsen om ervoor te zorgen dat hij niet meer kan ontsnappen.

Deskundigen

Een aantal deskundigen heeft met Sylvano gesproken en deze vinden unaniem dat Sylvano terug moet naar zijn moeder, wat Sylvano en zijn moeder zelf ook het liefste willen.

Aanbevelingen n.a.v. het congres “De stem van het kind”

“Op basis van artikel 12 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK) moet de overheid verzekeren dat het kind dat in staat is zijn (of haar) mening te vormen, het recht heeft die mening vrijelijk te uiten in alle aangelegenheden die het kind betreffen, waarbij aan de mening van het kind passend het belang wordt gehecht in overeenstemming met zijn leeftijd en rijpheid.”

  1. Ieder kind, ongeacht zijn leeftijd, kan een brief sturen naar de rechter. “Als een minderjarige rijp genoeg is om zijn mening kenbaar te kunnen maken, zou hiernaar geluisterd moeten worden. Kinderen moeten dan ook op de hoogte zijn van hun recht hierin. “De kinderombudsman geeft aan dat uit gesprekken met rechters is gebleken dat de brieven van minderjarigen een belangrijke bron zijn om de behoeftes van minderjarigen te bepalen.
  2. “Een gezinsvoogd gaf tijdens een van de discussies op het congres aan dat wellicht multimedia gebruikt kunnen worden om met minderjarigen te communiceren. Minderjarigen kunnen een filmpje van zichzelf maken en dit vervolgens opsturen naar de kinderrechter.”
  3. “Ook wordt door congresdeelnemers aangegeven dat het belangrijk is dat de visie van de minderjarige als uitgangspunt wordt genomen en dat de minderjarige als eerste wordt gehoord, zonder de invloeden van ouders of andere belanghebbenden.”

Sylvano is duidelijk rijp genoeg om zijn mening kenbaar te maken en doet dit in de vorm van videoboodschappen. Alle deelnemers, dus een flink aantal rechters, raadsonderzoekers, advocaten, gezinsvoogden, AMK-, BJZ-  en andere jeugdzorgwerkers vinden dat de visie van het kind als uitgangspunt genomen moet worden. Tot nu toe is dit hier niet in praktijk gebracht en zeker niet door belanghebbende jeugdzorg.

Jeugdzorg luistert niet

Uit de hele onverkwikkelijke geschiedenis van Sylvano blijkt voor de zoveelste keer dat:

  1. Jeugdzorg niet luistert naar het kind
  2. Jeugdzorg niet luistert naar deskundigen
  3. Jeugdzorg niet luistert naar ouders
  4. Jeugdzorg haar eigen belangen boven die van het kind stelt
  5. Jeugdzorg aanstuurt op gesloten plaatsing tot het 18e jaar van Sylvano, wat ongelooflijk veel leed zal aanrichten en de samenleving weer vele tonnen zal kosten. Een gesloten plaatsing brengt namelijk rond de 80.000 euro per jaar op, veel meer dan plaatsing in een “gewone” instelling.

Afwachten

Het is op dit moment afwachten in hoeverre de rechters mee zullen gaan met jeugdzorg, wetende dat jeugdzorg zeer veel macht heeft. En wetende dat ALS de rechter de uithuisplaatsing beëindigt en bepaalt dat Sylvano naar huis kan, dat dit niet betekent dat Sylvano veilig is voor jeugdzorg. Al te vaak gebeurt het dat jeugdzorg de uitspraak van de rechter aan haar laars lapt en bij een andere rechter weer een spoedmachtiging uithuisplaatsing krijgt.

Sylvano, Annelies en alle verzetsmensen: Houd vol! Jullie zijn  ijzersterk en stellen de misstanden, waar jeugdzorg verantwoordelijk voor is, zeer moedig aan de kaak.

 

Kik de Jong

 

Dreigbrieven van advocaten

Regelmatig ontvang ik van de zijde van directeuren van jeugdzorg uit Gelderland, Rotterdam en Amsterdam bedreigingen via advocaten met kort gedingen en allerlei maatregelen. Zo ontving ik de onderstaande brief van Mr. Lousberg van Korver en Van Essen Advocaten. Het is nuttig om deze brief gewoon naar buiten te brengen.

Geachte heer Heertje,

In reactie op uw mails van gisterenavond alsmede van dinsdag 4 november ll. bericht ik u als volgt.

De brief die ik aan de heer en mevrouw Kalf heb gezonden, is niet voor publicatie geschikt. Cliënte stelt zich op het standpunt dat de belangen van haar dochter worden geschonden indien daartoe zou worden overgegaan.

Ik heb u geen toestemming gegeven voor publicatie van mijn brief en voor zover noodzakelijk verbied ik u hierbij, mede namens cliënte, om mijn correspondentie te publiceren.

Met vriendelijke groet,
mr. M. Lousberg

Valsheid in geschrifte door Raad voor de Kinderbescherming

Geachte mevrouw Marbus,

Op 18 augustus heb ik u benaderd, naast mevrouw Wolfangel en de heer Dirven, telkens als vertegenwoordigers van de Raad voor de Kinderbescherming Rotterdam. Kort gezegd, maakte ik duidelijk dat u in persoon maar ook met uw organisatie op een inhumane en kwalijke wijze omgaat met de belangen van de kinderen en de moeder in de casus Breur- Froidcourt. Op 19 augustus om 5.03 uur vroeg u mij in welke hoedanigheid ik mij tot uw raad wend. Daarop heb ik op 20 augustus om 15.59 uur niet alleen aan u maar ook aan Wolfangel en Dirven geantwoord. Op 18 augustus om 5.12 uur stuurde u een bericht aan Wolfangel, Dirven en aan mij. De tekst luidt:

Beste allemaal, meneer Heertje is enige tijd geleden in de media geweest, zowel op de radio als op de TV omdat hij zijn bedenkingen heeft over de inhoudelijke kwaliteiten van BJZ. Hij heeft daar flink van leer getrokken. Ik ga dit melden bij het LB, bij de afdeling communicatie. Elke, kunnen wij morgen even bij elkaar zitten om af te stemmen? Met vriendelijke groeten, Ellen Marbus, teamleider.

Hoewel u mijn antwoord op 20 augustus om 15.59 uur hebt ontvangen, evenals uw collega’, hebt u daarop niet gereageerd. Sterker nog, op een uiterst denigrerende wijze spreekt u tegenover derden over mij en mijn werk en ontkent u mijn e-mail te hebben ontvangen. Uw handelen vertoont dezelfde kwaadaardige en leugenachtige karakteristieken als u in uw rapporten bezigt en dit alles vanwege de financiële prikkel, zowel ten behoeve van BJZ als de RvK zoveel mogelijk geld binnen te harken, ten koste van de betrokken kinderen en hun moeder. Tegenover derden schrijft op 23 september 2014 op papier van het ministerie van Veiligheid en Justitie glashard de volgende leugens op:

Middels deze brief willen wij u op de hoogte stellen van het volgende: op 18 augustus 2014 is de raad benaderd door de heer A. Heertje. Hij gaf aan kennis te hebben van de casus Breur-Froidcourt, heeft kritiek geuit t.a.v. de rol die de raad in deze heeft gespeeld en heeft de raad vervolgens verzocht om in het lopende onderzoek haar handelwijze te heroverwegen. De raad heeft de heer Heertjes (blijkbaar bent u niet eens in staat mijn naam goed te spellen) gevraagd in welke hoedanigheid hij zich tot ons heeft gewend. Tevens heeft de raad de heer Heertjes gewezen op het privacy-reglement waar vanuit de raad werkt. De heer Heertjes heeft op deze mail van de raad niet gereageerd. (een grove leugen!) De raad gaat derhalve er vanuit dat de heer Heertjes zich niet langer met uw casus bezig zal houden en sluit hiermee de zaak af. (een kennelijke misrekening) Hopende u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd, verblijf ik. E. Wolfangel raadonderzoeker en E. Marbus teamleider”

In de zaak zelf zet u uw onmenselijke optreden voort, u weigert gesprekken, u probeert door intimidatie een klachtenprocedure af te wenden en dit alles vanuit de gedachte dat misdadige praktijken onder de pet blijven. Dit alles is een illusie, ik ben langs verscheidene kanalen nauwkeurig op de hoogte van uw handelen dat het daglicht niet kan verdragen. Ik houd u op de hoogte van nieuwe informatie mede omtrent belangwekkende internationale juridische aspecten.

Hoogachtend,

A. Heertje

Oproep aan BJZ: “Stop de jeugdzorg razzia’s!”

Aan directie en medewerkers jeugdzorg Friesland, die verantwoordelijk zijn voor het misdadige optreden jegens de Amerikaanse mevrouw A. Bontekoe en haar zoon Sylvano.

Met verbijstering heb ik kennis genomen van uw bevel mevrouw Bontekoe met acht politieagenten te arresteren en uw pogingen op dezelfde wijze de verblijfplaats van haar ondergedoken zoon te achterhalen. Blijkbaar ontgaat u dat uw optreden lijkt op de wijze waarop Joodse kinderen voor vijf gulden verraden door hun landgenoten, door Nederlandse politieagenten en verwanten zijn gearresteerd.

Aan deze praktijken moet direct een einde komen, ook in dit geval. Ik ben op de hoogte van de betrokken namen. U bent allen persoonlijk verantwoordelijk voor dit schandelijke gedrag dat het daglicht niet kan velen. Openbaarmaking is daarom zeker op iets langere termijn geboden. Ik verzoek u terstond met deze razzia’s en vervolgingen te stoppen, mevrouw Bontekoe in vrijheid te stellen en Sylvano naar zijn moeder te laten gaan. Op mijn website wordt deze oproep gepubliceerd.

Hoogachtend,
A. Heertje

“Komt Van Rijn aan Sylvano, dan komt hij aan mij!”

Door: Arnold Heertje

Staatssecretaris Martin van Rijn (PvdA), die verantwoordelijk is voor het beleid inzake jeugdzorg, gaat onderzoek doen naar het ondergrondse netwerk van adressen waar kinderen die door jeugdzorg worden vervolgd, onderduiken. De staatssecretaris is een van de betere bestuurders van het kabinet Rutte, maar hier slaat hij de plank volledig mis! Dat komt omdat hij evenals zovele bestuurders van mijn politieke partij, geen enkel benul heeft van de gang van zaken op de werkvloer van jeugdzorg.

Van Rijn weet niet hoezeer in de uitvoering sprake is van inhumaan gedrag door gezinsvoogden, teammanagers en allerlei pseudodeskundigen van de Raad van de Kinderbescherming, het Legers des Heils, de William Schrikkergroep, christelijke jeugdzorg SGJ en aanpalende instellingen zoals de Hoenderloo Groep, LSG-Rentray/Intermezzo, Groot Emaus, Spirit, de Bascule, Lindenhout en Humanitas. Zij allen worden aangestuurd door directeuren jeugdzorg zoals Erik Gerritsen, Jan-Dirk Sprokkereef, Hans Lomans, René Meuwissen, Hans Kamps en Arthur Schellekens die helemaal niet – zoals de staatssecretaris denkt – de veiligheid van de kinderen waarborgen. Ze worden namelijk geleid door perverse financiële prikkels en zijn uit op zoveel mogelijk geld en werkgelegenheid. Van Rijn heeft een volstrekt verkeerde voorstelling van jeugdzorg waardoor hij het ontstaan van een ondergronds netwerk niet kan plaatsen.

Ik kan dat wel omdat ik weet dat kinderen op grote schaal worden opgejaagd en geestelijk worden mishandeld door jeugdzorg en daarom willen vluchten naar voor hen veiliger oorden in Nederland en elders. Uit eigen ervaring ken ik het onderduiken uit mijn jeugd en de achtergrond nu verschilt niet wezenlijk van die van toen. Alleen ditmaal zijn de onderdrukkers geen bewapende buitenlanders in uniformen, doch zo op het oog nette mensen voor wie de kinderen winstobjecten zijn. Niet alleen de kinderen maar ook vaders en moeders zijn het slachtoffer van deze inhumane praktijken. Zolang de staatssecretaris niet de werkelijkheid onderkent die in alle instellingen van jeugdzorg heerst – die onder het mom van privacy en bescherming van kinderen een schrikbewind voeren waarvan duizenden kinderen de dupe zijn – wordt het ondergrondse netwerk groter en het onderduiken schering en inslag. Deze ontwikkeling kan moreel door mensen die, zoals ik, weten hoe de vork in de steel zit, alleen maar worden gesteund.

De aanpak die de staatssecretaris nu kiest, namelijk de vervolgden en opgejaagden vervolgen, is een sociaal-democraat onwaardig. Als hij aan Sylvano komt, komt hij aan mij! Daarop blijf ik hem attent maken tot het over is.

Jeugdzorg staat op een kruispunt

Door: Arnold Heertje

Sneller dan ik had verwacht is in de jeugdzorg in Nederland de paniek uitgebroken. De strategie om bloot te leggen wat er op de werkvloer van de jeugdzorg in heel Nederland gebeurt – door de betrokken bureaus jeugdzorg, de Raad voor de Kinderbescherming, het Leger des Heils, de William Schrikkergroep, christelijke jeugdzorg SGJ en allerlei aanpalende instellingen zoals de Hoenderloo Groep, LSG-Rentray/Intermezzo, Groot Emaus, Spirit, de Bascule, Lindenhout en Humanitas – blijkt succesvol. Kern daarvan is het vermelden van namen van gezinsvoogden, teammanagers en gedragsdeskundigen die aangestuurd door boegbeelden als Erik Gerritsen, Jan-Dirk Sprokkereef, Hans Lomans, René Meuwissen, Hans Kamps en Arthur Schellekens zich inhumaan gedragen jegens vaders, moeders en kinderen.

Terwijl jeugdzorg om het beschermen van kinderen zou moeten gaan, zijn deze volledig uit beeld verdwenen en zijn zij een speelbal geworden van perverse financiële transacties. Het gaat bestuurders en hun raden van toezicht erom – door onterechte uithuisplaatsingen, ondertoezichtstellingen en door het  het inroepen van zogenaamde deskundigen voor vermeende kwalen – zoveel mogelijk subsidiegeld en werk te genereren. De overgang van jeugdzorg van het Rijk naar de gemeenten is het aansteken van de lont in dit onhoudbare kruitvat. Daardoor komt in feite grootschalig naar buiten, wat jarenlang onder het mom van privacy onder de pet moest blijven: het complex van – vanuit het oogpunt van kinderen en ouders – misdadige praktijken. Een voortreffelijke illustratie van de uitgebarsten paniek is het stuk van Gerritsen, directeur van jeugdzorg Amsterdam, in het Parool van zaterdag 27 september.

De lezer moet weten dat onder zijn leiding een reeks van dames en heren honderden kinderen op een afschuwelijke wijze bejegent, zodanig dat sprake is van grootscheepse kindermishandeling. In de tientallen dossiers waarover ik beschik, komen steeds dezelfde patronen naar voren waarvan de hoekstenen zijn: inhumaniteit en het verbieden van waarheidsvinding. De betrokken namen heb ik vermeld in de uiteenlopende drukken van mijn boek Economie waarin voor het eerst in Nederland aandacht is gevraagd voor de inhumane jeugdzorg. Zojuist is de vierde druk verschenen waarin ik de tekst nog enigszins heb aangescherpt. Vanwege de poging van de heer Gerritsen mij monddood te maken, schreef ik hem onlangs de volgende brief:

Geachte heer Gerritsen,

Recentelijk ontving ik van u enkele dreigbrieven en verscheidene dreigmails. U bedreigt mij onder meer met juridische maatregelen, kort gedingen en financiële aanslagen. Zoals reeds is gebleken trek ik mij van al deze epistels niets aan. De reden is dat ook onder uw leiding op de werkvloer van jeugdzorg nog steeds afschuwelijke bejegeningen plaats hebben van kinderen, vaders en moeders. Telkens is de achtergrond een perverse financiële prikkel, zoveel mogelijk geld binnenhalen bijvoorbeeld door het onterecht uit huis plaatsen van kinderen en de werkgelegenheid van uw medewerkers die meestal opdrachten hebben waarvoor ze niet in de wieg zijn gelegd. Het is een publiek belang deze praktijken bloot te leggen, niet alleen in Amsterdam doch ook elders. Kortom, zoals reeds in mijn recente boek ‘Economie’ aangekondigd ga ik door met het aan de kaak stellen van de inhumane jeugdzorg in geheel Nederland.

Hoogachtend,

A. Heertje

Nu de dagen van Gerritsen als bestuurder van jeugdzorg zijn geteld, werpt hij zich in het Parool op als de beschermer van de kinderen (zijn positie doet erg denken aan die van Mindert Mulder bij de NZA, die als directeur is ontslagen vanwege zijn rol in de zelfmoord van Arthur Gotlieb, de klokkenluider die bij de NZA soortgelijke misstanden heeft blootgelegd). Ineens spreekt Gerritsen van “een versnipperd en verbureaucratiseerd systeem’, van ‘zorgen die terecht zijn’ en ‘risico’s die reëel zijn” en roept hij valselijk op te vertrouwen op de professionaliteit van jeugdzorg. De klap op de vuurpijl is dat 95% van de kinderen bij jeugdzorg volgens Gerritsen gelukkig zou zijn, terwijl de percentages eerder omgekeerd liggen. Hij roept op tot samenwerken, terwijl hij al die jaren verantwoordelijk is voor het systeem dat hij nu bekritiseert en als potentaat juist het tegendeel belichaamde van samenwerken waartoe hij nu oproept.

Elders in het land worden gezinsvoogden en andere medewerkers van jeugdzorg reeds ontslagen, worden budgetten terug geschroefd; bezuinigingen die het positieve effect hebben dat aan de inhumane activiteiten nu noodgedwongen een halt wordt toegeroepen. Ongetwijfeld poogt Gerritsen aan een bijltjesdag te ontkomen, maar daarvoor is het nu te laat en heeft hij teveel verderf veroorzaakt. Bijvoorbeeld door het benutten van de betrokkenheid van ouders waartoe hij nú oproept, juist op een intimiderende en ‘bevel is bevel’ attitude de grond in te boren.

In zijn recensie van mijn boek Economie, verschenen in de NRC van vrijdag 26 september, wees Cees Banning terecht op de jeugdzorg als voorbeeld van inhumane architectuur en op mijn suggestie voor humanisering door het toepassen van Mechanism Design. Daarom moet nu de weg worden ingeslagen naar humanisering van de jeugdzorg door nieuwe bestuurders en nieuwe mensen op de werkvloer.

Kort geding

Ons bereikt het bericht dat op 12 september om 15.15 ten overstaan van de rechtbank in Lelystad, Stationsplein 15, een kort geding plaats heeft, aangespannen door de medewerker van de Hogeschool van Amsterdam, de heer J. Verzijden, tegen de stichting Mikey-Max. In de kern is de vraag aan de orde of deze stichting de inhumane handelingen van Bureau Jeugdzorg in Amsterdam, geleid door de heer E. Gerritsen, in het openbaar aan de kaak mag stellen. Wellicht is het kort geding de moeite van het bijwonen waard.

Stichting Mikey-Max (2)

E-mail aan mevrouw Bakker; advocate bij Van Diepen en Van der Kroef.

From: A. Heertje

Sent: Tuesday, August 12, 2014 11:37 PM
To: mevrouw Bakker
Subject: Stichting Mikey-Max

Geachte mevrouw Bakker,

In uw e-mail blijft in het midden wie de cliënt is, Verzijden, Gerritsen, of een derde. Gemakshalve neem ik aan dat u het over Verzijden hebt. In dat geval kiest uw cliënt de openbaarheid door het aanspannen van een kort geding tegen een publieke rechtspersoon en het onder derden verspreiden van een concept-dagvaarding.

In deze dagvaarding wordt Verzijden met naam en toenaam vermeld. Op internet maakt Verzijden zelf melding van zijn verbintenis met de Hogeschool van Amsterdam. Hij rapporteert rechtstreeks aan het college van bestuur. De berichtgeving is derhalve geen inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van Verzijden. De heer Verzijden wordt niet in een kwaad daglicht gesteld. Dus er is geen inbreuk op eer en goede naam.

De website beschikt door vrije nieuwsgaring over informatie door Verzijden zelf in het maatschappelijk verkeer gebracht. De berichtgeving blijft in volstrekt feitelijke sfeer. De website heeft geen melding gemaakt van de inhoud van de dagvaarding, hoewel deze vanuit een oogpunt van humanisering van de jeugdzorg van grote betekenis is. Van een onrechtmatige daad (wetsartikel 6:162) is geen sprake. Ook niet in de zin van strijdigheid met een wettelijke plicht of de maatschappelijke betamelijkheid.

Vooralsnog zie ik daarom geen reden aan uw sommatie te voldoen. Echter, voor een finaal oordeel wens ik mijn raadsman te raadplegen, die evenals de heer Rutte met vakantie is. Daarom kan ik u eerst vrijdag definitief berichten.

Overigens merk ik op het volstrekt onnodig te vinden mij op een intimiderende wijze toe te spreken, een wijze die wellicht succes heeft bij anderen, maar in mijn geval vanwege mijn langdurige ervaringen veeleer een averechts effect heeft.

Met vriendelijke groeten,

A. Heertje

Stichting Mikey-Max (1)

Ons kwam ter ore dat een kort geding op stapel staat tegen de stichting Mikey-Max.
Deze stichting speelt een rol in de strijd om de humanisering van de jeugdzorg.

Het kort geding wordt aangespannen door de heer Jerry A. Verzijden. De heer Verzijden is het hoofd van de afdeling externe betrekkingen van de Hogeschool van Amsterdam.

Blijkens mededelingen van zijn advocaat, Mr. C.R. Rutte van het legendarische advocatenkantoor Van Diepen en Van der Kroef, gevestigd Villa Voorhout, Kennemerstraatweg 2 te Alkmaar, beooogt drs. Verzijden de integrale verwijdering van de website van de stichting van internet en van de verwijdering van de domeinnaam http://mikey-max.nl. Deze eisen zijn tot stand gekomen in goed overleg met de heer E. Gerritsen, directeur jeugdzorg Amsterdam.

Wij blijven de procesgang volgen.