Jeugdzorg op het kruispunt van misdaad en humaniteit

Met angst en beven kijken gemeentebesturen uit naar 1 januari, de dag waarop zij de zorg voor de jeugdzorg in hun bij voorbaat onvoorbereide maag gesplitst krijgen. Kernprobleem is dat de gemeenten op beleidsniveau geen benul hebben van de misdadige praktijken op de werkvloer van jeugdzorg. Het ontstellende en onheilspellende gebrek aan kennis gaat voor een belangrijk deel terug op bewust beleid van de bestuurders van jeugdzorg. Zij hebben geen belang bij openheid omtrent de perverse prikkels, het feit dat niet het beschermen van kinderen voorop staat, maar het genereren van geldstromen en werkgelegenheid.

Door het maximeren van uithuisplaatsingen, ondertoezichtstellingen, ambulante hulp en speciaal onderwijs. Door het malafide gedrag van gezinsvoogden en teammanagers en andere pseudodeskundigen jegens de kinderen en hun ouders blijkens intimiderende brieven en handelingen. Door het met behulp van de politie (soms acht of tien agenten) heimelijk kinderen uit hun huis halen met overvalwagens. Door het onder begeleiding van agenten vervoeren van de toevertrouwde kinderen in geblindeerde busjes naar gesloten instellingen. En door het verhullen van het gemiddeld wekelijks voorkomen van het overlijden van kinderen.

Dit complex van ellende moest tot 1 januari onder de pet van jeugdzorg blijven, maar is vanaf 1 januari een ‘machine de guerre’ in de handen van jeugdzorg, omdat daarmee kan worden gedreigd. Erik Gerritsen en zijn collega’s nopen de gemeenten met geld over de brug te komen en leggen bij voorbaat de schuld voor falend beleid bij de gemeenten. Elk kind dat door jeugdzorg wordt geslachtofferd zal vanaf heden niet onder het tapijt verdwijnen maar grootscheeps media-aandacht krijgen. De gemeenten worden door schade en schande wijs, maar dat gaat lang duren en gaat ten koste van de kinderen die in plaats van bescherming te ontvangen, permanent worden bedreigd. Een lichtpunt is dat de kans op grotere openbaarheid omtrent de misstanden toeneemt, waardoor politiek verantwoordelijke bestuurders worden geactiveerd en niet langer alleen op hun ambtenaren vertrouwen.

Op het niveau van de politiek heeft in een vorige periode Rouvoet door zijn beleid veel boter op het hoofd gekregen en nu schuift staatssecretaris van Rijn de hete aardappel van zijn bord. Blijkens de brieven die hij schrijft over jeugdzorg doet hij niets aan het daadwerkelijk beschermen van de kinderen en vervalt hij slechts in inhumane, formele teksten. Dieptepunt was zijn reactie op het onderduiken van Sylvano, hij sprak van een omgekeerde wereld en riep de politie te hulp om de vervolging in te zetten van de jongen, zijn moeder en zijn familie en de mensen die hem hielpen (zelfs tot in Frankrijk toe). Als het aan hem had gelegen was niet alleen Sylvano opgepakt met veel vertoon van politiemacht en achter slot en grendel gezet in een gesloten inrichting, maar ook de mensen die het risico namen te helpen bij de onderduik, en zodoende verzet hebben gepleegd, zouden zijn gearresteerd. Telefoongesprekken zijn door de politie afgeluisterd. Gelukkig is Sylvano ,die volstrekt ten onrechte en onnodig van zijn moeder was verwijderd, dankzij zijn eigen enorme geestkracht weer in de buurt van zijn moeder en is er het perspectief dat hij normaal naar school kan op een normale basisschool, zodat zijn intellectuele bekwaamheid tot bloei kan komen. Tijdens de kerstdagen sprak ik met hem en zijn moeder.

Voor mij is het geen omgekeerde wereld maar een wereld die ik ken. Daarom ben ik dankbaar een beetje te kunnen bijdragen aan Sylvano’s bevrijding. Te zijner tijd zal ik hem attent maken op het werk van de Franse Nobelprijswinnaar Patrick Modiano, die laat zien dat herinneringen vice versa zijn verbonden met gebeurtenissen in het heden in ruimte (Parijs) en tijd (de jaren na 1945). Ik laat mij die door hem blootgelegde verbindingslijnen door beoefenaren van het recht niet meer uit handen slaan, nu in hun handen recht verkeert in onrecht. Sylvano heeft Van Rijn een les voor het leven geleerd: niet opzij gaan voor misbruik van macht, intimidatie, intolerantie, onverdraagzaamheid, inhumaniteit en het geweld van politie en bureaucratie; onverschillig of het gaat om bewindslieden en burgemeesters in vredestijd of om gewone politieagenten en ambtenaren op de werkvloer.


 

Ik geef enkele recente voorbeelden van misdadig gedrag op de werkvloer van jeugdzorg in Nederland.

In Limburg-Zuid kondigt agent Fijneman aan dat de politie aldaar direct na kerstmis een groot offensief gaat starten om een moeder en haar kinderen op te sporen, te arresteren en op te sluiten. De betrokken korpschef heet G. Veldhuis. In mijn herinnering werd dit een klopjacht of een razzia genoemd. De betrokken burgemeester laat het gewoon gebeuren. Sylvano’s les lijkt nog niet geleerd, er zal wederom verzet worden gepleegd.

Jeugdzorg Haaglanden wenst onder leiding van Benne Holwerda, een dossier van een jongen van twaalf jaar die verder niets met jeugdzorg te maken heeft, gedurende vijftien jaar te houden; hoewel daarvoor geen enkele aanleiding is, de jongen daardoor in cruciale jaren wordt belast, moeder en jongen het vernietigd wensen te zien en deze handelwijze een schoolvoorbeeld is van inhumaan gedrag dat niet past in een vrije samenleving.

De toplieden van het Leger des Heils hebben drie jaar lang meegewerkt aan het ten onrechte uit huis halen van de Ilja-tweeling, het onderdrukken van de kinderen en het onthouden van goed onderwijs. Het Leger des Heils is door de rechtbank in Arnhem tot de orde geroepen zodat de kinderen weer thuis zijn en een grote schadeclaim tegemoet kan worden gezien. In gesprekken wekken de toplieden Palsma en Vader de indruk niet te weten wat hun medewerkers op de werkvloer al die jaren hebben aangericht. Ze beseffen nauwelijks welke grote nederlaag ze hebben geleden. Daarom moet je vrezen dat zij elders hun misdadig handelen voortzetten. Palsma en Vader achten hun misdadig gedrag verenigbaar met hun christelijke achtergrond. Jezus draait zich om in zijn graf. De verklaring is het enorme financiële belang bij uithuisplaatsingen en onder toezichtstellingen.

Van de vele gevallen in Amsterdam, het bastion van Erik Gerritsen, die nu onder toezicht staat van mevrouw Simone Kukenheim, die wellicht inhoudelijker en menselijker optreedt dan de vorige bestuurders waarmee Gerritsen in Amsterdam mee te maken had, is de casus van de Chinese jongen Zong Meng Sun illustratief. Jeugdzorg probeerde met behulp van de rechter deze jongen volstrekt onnodig voor lange tijd op te sluiten in een gesloten inrichting in Hoenderloo. De gezinsvoogd Carla liet de jongen in de rechtszaal begeleiden door politieagenten die hem na de zitting direct zouden opsluiten. De kinderrechter stuurde de agenten de zaal uit, eenvoudig omdat ze niet nodig waren. De jongen is inmiddels in een pleeggezin tegen de zin van jeugdzorg in en kan straks een normale opleiding volgen eveneens tegen de zin van jeugdzorg in.

In een ander geval stuurt de gezinsvoogd Ank bizarre intimiderende brieven rond waarin reeksen voorwaarden staan  waaraan een moeder zou moeten voldoen alvorens haar zoontje te zien. Zo moet zij verklaren niet over de ooms en tantes van de jongen te spreken, laat staan deze in beeld te brengen. Zij mag geen volwassen zaken met haar zoon bespreken, deze handelwijze roept herinneringen op à la Modiano. Gelukkig houdt de moeder zich er niet aan, maar het is illustratief voor het schrikbewind dat onder Gerritsen nu al jaren heerst. Wellicht komt er in 2015 een einde aan.

In de gemeente Uden staat burgemeester Hellegers toe dat op basisschool SBO de Tandem, geleid door de directrice C. van den Broek, een meisje van tien jaar wordt gepest en met de dood bedreigd, dit alles onder toeziend oog van Jeugdzorg Brabant. Het meisje zit ten onrechte op een school voor SBO hetgeen haar frustratie versterkt. Vanaf 1 januari kan de gemeente in gebreke worden gesteld.

In Zeeuws Vlaanderen chanteert de regiomanager van jeugdzorg A.P. Zwart, mevrouw Maria Bons en haar kinderen met een huurhuis door te dreigen de huur op te zeggen als zij zich niet vrijwillig onderwerpt aan hulp van het bureau Juvent, een hulp die naar ieders oordeel niet nodig is doch alleen wordt opgedrongen vanwege de financiële prikkel. In deze casus is bij wijze van uitzondering een positieve rol gespeeld door de burgemeester van Leeuwarden, Ferd Crone.

Ten slotte de casus bij bureau jeugdzorg in Drenthe van a en zijn kinderen b en c. Beide kinderen wonen met plezier bij hun moeder thuis en zitten nu op goede scholen in de buurt. Over a is veel bekend, hij is een vooraanstaande medewerker van d, een onderdeel van e. A schrijft goed Nederlands. Zijn kinderen verzetten zich hevig tegen een contact met hun vader. De oudste zoon b wordt in maart 13 jaar, de dochter c is nu 7 jaar. Ik ben enigszins op de hoogte van de beweegredenen van de kinderen, in het bijzonder b maar voel mij niet vrij om daar verslag van te doen. Vermoedelijk kan de directie van e een constructieve rol spelen. Jeugdzorg Drenthe speelt via de gezinsvoogd Naomi P. in deze zaak een destructieve rol.


 

Deze illustraties laten zich zonder moeite een dertigtal uitbreiden. De één nog afschuwelijker dan de ander, elke casus kan ook nader worden gedocumenteerd, hetgeen ik wil doen als er geen verbetering in zicht is. Er is nog een mogelijk lichtpunt. In het verleden heeft het onder de pet houden er ook toe geleid dat de rechterlijke macht slaafs de voorstellen van jeugdzorg, de WSG en de Raad voor de Kinderbescherming heeft gevolgd. Door de toegenomen transparantie komt hierin geleidelijk verandering omdat de rechterlijke macht tot meer zelfstandige oordelen komt. Iemand als Benne Holwerda komt straks niet meer zo makkelijk weg met zijn valse praatjes als de feiten duidelijker in het openbaar naar voren komen (Holwerda verzoekt mij dringend niet de openbaarheid te zoeken, hetgeen alleen maar illustreert wat hij allemaal te verbergen heeft).

Wat betekent dit alles nu voor het beleid van politiek verantwoordelijke bestuurders in de gemeenten? Het betekent dat de betrokken wethouders hun  afstandelijke houding jegens jeugdzorg moeten laten varen. Zij zullen zich daadwerkelijk zelf moeten verdiepen in wat er op de werkvloer van jeugdzorg gebeurt. In zekere zin moeten zij zowel hun eigen ambtenaren als de bestuurders van jeugdzorg passeren. Alleen indien dit gebeurt verwerven deze bestuurders de noodzakelijke kennis omtrent de feitelijke gang van zaken op de werkvloer die het uitgangspunt moet vormen voor een humaner jeugdzorg.

Arnold Heertje

De zwarte lijst van jeugdzorg

In het kader van het blootleggen van het wangedrag van jeugdzorg is het ten behoeve van de bestuurders van de gemeenten van belang dat zij op de hoogte zijn van het gedrag van managers en van uitvoerders van het wanbeleid op de werkvloer; met naam en toenaam. Bijgaande brief is aan tientallen jeugdzorgmedewerkers en –bestuurders gestuurd.

Dames en heren,

 

Zoals u weet houd ik mij op afstand en intensief bezig met vrijwel alle bureaus jeugdzorg in Nederland. In het bijzonder richt ik mij op het inhumane gedrag van managers en medewerkers op de werkvloer jegens kinderen en hun ouders. Daartoe breng ik nauw gezet in kaart de handelwijze van de betrokkenen. Ik wijs u in dit verband op de jarenlang volgehouden mishandeling van kinderen en moeder in de zogenaamde Ilja-casus waaraan onlangs door de kinderrechter in Arnhem rigoureus een einde is gemaakt, omdat alle beschuldigingen van jeugdzorg, het Leger des Heils en de Raad voor de Kinderbescherming over dit gezin volledig onjuist zijn gebleken. In deze casus kan een enorme schadeclaim jegens de betrokken instanties tegemoet worden gezien.

Ook in dit geval was het zeer inhumane gedrag van de uitvoerenden op de werkvloer opmerkelijk. Volstrekt onbegrijpelijk zijn in dit verband de a-christelijke mores van het Leger des Heils. Het gedrag van jeugdzorg-medewerkers verwijdert zich vaak ver van wat in het maatschappelijk verkeer normale, menselijke gedragspatronen zijn. Daarvoor is geen aanleiding en geen redelijke verklaring, behalve dat managers de bescherming van kinderen opofferen aan een niets ontziende strijd om geld en werkgelegenheid. Het motief van uitvoerenden om hieraan mee te doen, moet worden gezocht in hun familieachtergrond. Mishandeling van andere mensen is – zoals bekend – vaak intergenerationeel: runs in families. Zowel managers als uitvoerenden moeten rekening houden met kinderen die als volwassenen verhaal komen halen, vooral nu jeugdzorg-medewerkers via internet steeds makkelijker te vinden zijn.

Tegen de achtergrond van de overgang van jeugdzorg van de centrale overheid naar de gemeenten informeer ik de politiek verantwoordelijken op lokaal niveau over het wangedrag van jeugdzorg-medewerkers waartoe u ook behoort. Daarin betrek ik ook het optreden van bureaus jeugdzorg, het Leger des Heils en de Raad voor de Kinderbescherming in de rechtszaal en met name de valse voorlichting die telkens wordt gegeven. Zoals bekend deed de Kinderombudsman ook al onderzoek naar de vele foutieve rapportages van jeugdzorg, maar het verkeerd voorlichten van de rechterlijke macht is nog altijd aan de orde van de dag. Sinds ik begon registreer ik wel een bescheiden kentering in de houding van kinderrechters en ook van kortgedingrechters waardoor minder slaafs de beweringen van bureaus jeugdzorg worden gevolgd. Van tijd tot tijd breng ik u via onze website http://humaniseringvandejeugdzorg.nl op de hoogte van onze vorderingen.

Hoogachtend,

A. Heertje

Inhumane jeugdzorg in Uden (2)

Hierbij de brieven aan de burgemeester van Uden en het onderwijs aldaar. Het komt erop neer dat de belangen van het meisje Lhana van der Burgt ondergeschikt worden gemaakt aan het financiële gewin van de School De Tandem en de gemeente Uden. De burgemeester die zou kunnen in grijpen, kijkt passief toe en laat het gebeuren. Deze houding zien wij vaker maar dat is volstrekt onaanvaardbaar.

Wed, 5 Nov 2014 20:13

Waarde burgemeester Hellegers,

Mede door intensieve contacten in de gemeente Uden ben ik op de hoogte van de inhumane respectievelijk afschuwelijke wijze waarop de dochter Lhana  van de heer en mevrouw van der Burgt basisonderwijs ontvangt, nu op een school voor speciaal basisonderwijs. Al enige jaren spelen verscheidene instanties, waaronder jeugdzorg, een kwalijke rol die daarbij handelen in strijd met de wet.  Per saldo kunnen de gebeurtenissen het daglicht niet velen. Mag ik er bij u langs deze informele weg op aandringen het daarheen te leiden dat dit meisje op een normale wijze opgroeit niet gehinderd door pesterijen en onnodige bemoeienissen van pseudodeskundigen?

Hoogachtend,

A. Heertje

 

Wed, 5 Nov 2014 21:28

Geachte mijnheer Heertje,

Het oordeel in uw mail is stevig. U zult het mij vast niet kwalijk nemen dat de situatie mij niet bekend voor komt. De heer en mevrouw vd Burgt zijn mij niet bekend. En evenmin de casus, waarop u duidt. Ik heb uw mail daarom uitgezet in mijn kabinet met het verzoek mij hierover te informeren. Wat daaruit ook moge komen, de heer en mevrouw vd Burgt mogen zeker ook contact met mij en/of wethouder Jeugdzaken/onderwijs opnemen. Wanneer ik meer informatie heb, zal ik u zeker informeren.

Met vriendelijke groet,

Henk Hellegers

 

Thu, 6 Nov 2014 21:43

Waarde burgemeester Hellegers,

Dank voor uw snelle reactie. Volledig begrijp ik dat u niet van deze casus op de hoogte bent. Echter, wanneer u erin duikt of één van uw medewerkers zich op de hoogte stelt, begrijpt u volledig waarom ik even aan de bel heb getrokken. Ik heb de familie gezegd dat met u of de wethouder contact kan worden opgenomen. Ik verwacht er alleen maar goeds en lering van.

Met vriendelijke groeten,

Arnold Heertje

 

Fri, 14 Nov 2014 19:16

Geachte burgemeester,

Ik begrijp dat u in de zaak Van der Burgt niet de juiste gesprekspartner bent. De vraag komt daarom op wie dat in uw gemeente wel is. Wellicht de betrokken portefeuillehouder. Wilt u deze in contact brengen met de familie? Ik zie anders de hele zaak in de publiciteit verschijnen en dat doet noch uw college noch de gemeente Uden enig goed.

Met vriendelijke groet,

Arnold Heertje

 

Lees ook de brief aan school De Tandem in Uden >>

Ex-jeugdzorgwerkers doen boekje open

Werkwijze van jeugdzorg

Naar het buitenland gevluchte jeugdzorgwerkers, die een hart hebben en het niet aan kunnen zien hoe schadelijk jeugdzorg in Nederland is, doen hun verhaal bij Stichting KOG.

In dit interview staat wat de opgelegde werkwijze van jeugdzorg is bij BJZ Amsterdam, BJZ Brabant, BJZ Haaglanden, BJZ Leiden:

  1. Er wordt niet aan waarheidsvinding gedaan. Conclusies worden dus uit duimen gezogen
  2. Wanneer aan de voorwaarden voor een OTS niet wordt voldaan, dan moet men het rapport aandikken. De werkwijze is dus: Manipulatie van rechters!
  3. Gezinsvoogden tolereren alleen hun eigen zienswijze
  4. Fouten mogen NOOIT toegegeven worden, ook al is dit niet in het belang van het kind
  5. BJZ-medewerkers mogen geen andere visie hebben en niet kritisch zijn
  6. Gezinsvoogden leren vooral technieken hoe om te gaan met agressie (die ze zelf triggeren)
  7. Volledig gebrek aan zelfreflectie. Er is zich versterkend groepsgedrag

Kortom, in Nederland geldt:

  • Belang van jeugdzorg staat voorop
  • Ouders en kinderen hebben geen vertrouwen in het systeem
  • Ouders vragen geen hulp, vermijden hulp, want hulpverlening zou weleens een melding kunnen doen en dat vergroot de problemen
  • Ouders en kinderen delen vertrouwelijke informatie niet met hulpverlening
  • Ouders en kinderen vluchten naar het buitenland
  • Kinderen duiken onder
  • Uithuisplaatsing komt veelvuldig voor, waarbij kinderen naar geheime adressen gaan, afgesneden worden van ouders familie en vrienden, ouders uit de ouderlijke macht gezet worden en waar ongelooflijk veel leed door wordt aangericht
  • Dit systeem is gebaseerd op wantrouwen, is erg duur, richt schade aan en is niet gericht op hulp

Kik de Jong

Verhaal Ilja-tweeling haalt Britse krant The Telegraph

Ilja twins on The Telegraph

 

Ten vervolge op ons bericht over het vrijlaten van de Ilja-tweeling maken wij u attent op het stuk in The Telegraph. De bewindsman waar Christopher Booker naar verwijst, is André Rouvoet die in de jeugdzorg een aantoonbaar spoor van vernieling heeft achtergelaten. Ter sprake komt ook het schandelijke optreden van de Nederlandse politie in deze hele zaak en de kwalijke rol van het Leger des Heils.

“Anyone wishing to see just how shocking the behaviour of our “child protection” system can be should watch an utterly chilling video on YouTube (see below: “Kidnap of children from their mother by Dutch social services…”). It shows 11-year-old twins screaming in protest as they are seized by social workers and carried off by a mob of policemen, from the loving home they have now not seen for nearly three years.”

Lees meer op The Telegraph >>

Inhumane jeugdzorg in Uden (1)

Mail aan school De Tandem in Uden, inzake Lhana van der Burgt. 

Wed, 19 Nov 2014 16:56

Geachte mevrouw van den Broek,

Ik wend mij tot u inzake Lhana van der Burgt. Onder uw verantwoordelijkheid wordt op een afschuwelijke wijze met de belangen van dit meisje omgegaan. Een en ander volledig in strijd met wat van een te respecteren onderwijsinstelling mag worden verwacht. Kennelijk laat u zich volledig leiden door financiële redenen. Nu de burgemeester het ten onrechte laat afweten, ligt de volle verantwoordelijkheid voor de desastreuze gevolgen van uw handelwijze op uw bord. Ik roep u op snel constructieve en humane stappen te zetten, zodat de naam van niet alleen de gemeente Uden maar ook van het hele onderwijs in Uden niet verder wordt besmet.

Hoogachtend,

A. Heertje

Lees ook het vervolg met de brieven aan de burgemeester van Uden >>

Een beslissende doorbraak

Door: Arnold Heertje

Langer dan een jaar ben ik intensief betrokken bij de zaak over de mishandeling van mevrouw Antonova uit Culemborg, haar tweeling en hun halfbroer Ilja, door het bureau Jeugdzorg Gelderland. Bijna drie jaar geleden zijn de toen negenjarige kinderen volstrekt ten onrechte uit huis geplaatst en de speelbal geworden van een reeks van dubieuze instellingen: Bureau Jeugdzorg Gelderland, het Legers des Heils en de Raad voor de Kinderbescherming. Tientallen juridische procedures zijn er gevoerd om de kinderen weer bij moeder thuis te krijgen; tegen Bureau Jeugdzorg, het Leger des Heils en de Raad voor de Kinderbescherming. Telkens zagen deze organisaties kans de afschuwelijke toestand te continueren. De kinderen misten niet alleen een thuis maar ook hun vertrouwde school. Het belang van de kinderen werd volledig opgeofferd aan het oogmerk van Bureau jeugdzorg Gelderland, het Leger des Heils en de Raad voor de Kinderbescherming, namelijk: zoveel mogelijk geld aan de uithuisplaatsing te ontlenen.

Niet alleen ik had correspondentie met de vestigingsmanager R. Pullen van het Leger des Heils Zutphen, de gezinsvoogden C. Veddeler en M. Pormes van hetzelfde Leger des Heils en mevrouw A. Hendriks van de Raad voor de Kinderbescherming; vooral met deze laatste mevrouw viel geen land te bezeilen. Tevergeefs deed ik een beroep op de humane en christelijke achtergrond van de topmensen van het Leger des Heils, de heren Vader en Palsma. De zaak trok internationaal de aandacht in het verkeer tussen de Russische en Nederlandse minister van Buitenlandse zaken en ook van het Europese parlement.

Onder hevig protest van het Leger des Heils Gelderland nam de kinderrechter in Arnhem vandaag – op grond van een vernietigend rapport over de handelwijze van Jeugdzorg Gelderland, het Leger des Heils en de Raad voor de Kinderbescherming van een vooraanstaande deskundige – het besluit de kinderen onmiddellijk naar de moeder te laten gaan. Het Leger des Heils probeerde tevergeefs van de rechter gedaan te krijgen dat deze ermee akkoord zou gaan dat op verzoek van het Leger des Heils de moeder zou afzien van mogelijke procedures tegen het Leger des Heils.

Voor allen die zich verzetten tegen de handelingen van types als Erik Gerritsen René Meuwissen, Jan-Dirk Sprokkereef, Hans Lomans, Martin Sitalsing, Hans Kamps en Arthur Schellekens jegens volstrekt onbeschermde kinderen, is deze ommekeer in het juridisch omgaan met wat door de Bureaus Jeugdzorg, het Leger des Heils en de Raden voor de Kinderbescherming bij de rechterlijke macht wordt aangereikt, van verstrekkende en grote betekenis. Dit verzet komt van de kinderen (zoals Ilja, Sylvano en Remzi Cavdar) van moeders (zoals Kik de Jong en Nora Yorukseven), van vaders (Maarten Kalf) en van derden.

Mijn inschatting is dat het roer nu om gaat. Ik roep daarom Vader en Palsma op met mij te overleggen over het inslaan van het humane in plaats van het inhumane traject (zie “Economie” vijfde druk blz 326 – 327). De schade die door de instellingen jeugdzorg, het Leger des Heils en de Raden voor de Kinderbescherming is aangericht is enorm – bovenal in menselijk opzicht –  maar kent ook een financiële kant. Voor de gemeenten breken moeilijke tijden aan, voor de kinderen ziet de toekomst er misschien iets beter uit.

 

NB Ten slotte, mevrouw Lousberg van het kantoor Korver – Van Essen zag haar inhumane eis: de omgang van vader en dochter voor drie jaar te stoppen; bij dezelfde rechtbank in Arnhem vandaag eveneens stranden.

Kort geding tegen de heer Kalf

Ons kwam ter ore dat door het advocatenkantoor Korver en Van Essen middels de advocaat Lousberg een kort geding is aangespannen tegen de heer Kalf, dat dient op vrijdag om 13.30 bij de rechtbank Arnhem met als inzet het verbieden van de omgang van vader Kalf met zijn dochter voor tenminste drie jaar; nadat deze al gedurende één jaar verstoken is van enig contact met zijn dochter. Ik heb Mr. Lousberg al eerder doen weten hoezeer haar aanpak alle menselijkheid tart. Terwijl de rechter al heeft uitgemaakt dat per 18 november een normale omgang van vader en dochter van kracht is, probeert Lousberg een vrijwel definitieve contactbreuk van Kalf en zijn dochter te forceren. Ik kan mij niet voorstellen dat een rechter die recht spreekt in de Nederlandse rechtsorde van 2014 en niet in die van 1944 deze misdadige eis honoreert.

Arnold Heertje

Lees ook >> Dreigbrief van Mr. Lousberg

De stem van het kind

LUISTER… dit is mijn stem.”

Niet praten tegen kinderen, maar luisteren naar kinderen!

Op 31 mei 2013 vond aan de Erasmusuniversiteit van Rotterdam het congres plaats “De stem van het kind”. Een initiatief van hoogleraar Ido Weijers en kinderombudsman Marc Dullaert. De zaal zat vol met rechters, raadsonderzoekers, advocaten, gezinsvoogden, AMK-, BJZ-  en andere jeugdzorgwerkers. Als belangstellende uit het onderwijs mocht ik ook komen.

Ido Weijers illustreerde de noodzaak van dit congres met een voorbeeld uit een documentaire van Meral Uslu en Maria Mok, “De gezinsvoogd”. In deze documentaire wordt een gezinsvoogd gevolgd, die zichzelf heel goed vindt.

Ido Weijers daarentegen vindt dat deze gezinsvoogd vooral zelf aan het woord is en beslist niet luistert. En daar is het Ido Weijers om te doen. Het kind wordt binnen jeugdzorg en de rechtsspraak nauwelijks gehoord. Terwijl kinderen uitstekend in staat zijn om te laten merken wat ze willen. Ook heel jonge kinderen.

De mensen die aan dit congres deelnamen, o.a. René Meuwissen, directeur BJZ Rotterdam, zaten heel ijverig te knikken. Ze waren allemaal heel begaan met het kind en zouden vanaf nu toch meer gaan luisteren.

Naar aanleiding van dit congres en de plenaire discussies werden aanbevelingen gedaan, die door alle deelnemers ondersteund werden. Laten we kijken wat er in de zaak rond het jonge kind Sylvano met deze aanbevelingen gedaan is.

Leven in een instelling

Sylvano Bontekoe werd 2 jaar geleden uit huis geplaatst, vanwege schoolverzuim. Voortdurend liep hij weg, want hij wilde terug naar zijn moeder. Op dit filmpje uit februari 2012 kun je luisteren naar de 7 jaar jonge Sylvano, die weer mee moet naar de instelling en hartverscheurend huilt. “Neeeee, ik wil bij mama blijven!!!!”

Daar is niet naar geluisterd. Integendeel. Sylvano loopt iedere keer weer weg en verhaalt in een ander filmpje hoe hij mishandeld wordt in de instelling. Kinderen worden ruw vastgepakt en op de grond in bedwang gehouden. Als een kind boos is, gaat de leiding met hem “wandelen”. Een understatement voor iets wat ik “waterboarden voor kinderen” noem. Het kind mag geen sokken of schoenen aan en moet zo buiten lopen, tot het weer mak is,  geïntimideerd en klein gemaakt. De leiding heeft een pasje, waarop staat dat ze de kinderen zo mogen behandelen. Ongetwijfeld onder dwang tekenen ouders daarvoor.

Ontsnapping en onderduik

Tot juni dit jaar leeft Sylvano in een hel in de instelling, oftewel jeugdgevangenis. Dan ontsnapt hij weer en weet onder te duiken, geholpen door een groep verzetsmensen, die terecht vindt dat de terreur van Jeugdzorg Nederland lang genoeg geduurd heeft en dat daar heel snel een einde aan moet komen.

Videoboodschappen

Sylvano publiceert op Youtube een aantal videoboodschappen, waarin hij vertelt dat hij blij is ontsnapt te zijn. Hij hoopt dat meer uithuisgeplaatste kinderen zijn voorbeeld volgen en dat openbaar gemaakt wordt hoe er met kinderen omgegaan wordt. Hij vertelt dat zijn rechten geschonden worden, dat hij zijn moeder en zijn broertje mist, maar dat het naar omstandigheden goed gaat.

Klopjacht en arrestatie

Jeugdzorg houdt hier niet van en begint een ware klopjacht naar Sylvano, onder het mom dat “hij de zorg moet krijgen die hij nodig heeft.” Zijn moeder Annelies werd gearresteerd en bleef 10 dagen in hechtenis, hoewel zij niet weet waar Sylvano is en geen rol speelde in zijn ontsnapping. Ook een vriendin is aangehouden. Een aantal rechtszaken zal volgen. Jeugdzorg wil de uithuisplaatsing verlengen en zodra Sylvano gepakt is, wil jeugdzorg hem gesloten plaatsen om ervoor te zorgen dat hij niet meer kan ontsnappen.

Deskundigen

Een aantal deskundigen heeft met Sylvano gesproken en deze vinden unaniem dat Sylvano terug moet naar zijn moeder, wat Sylvano en zijn moeder zelf ook het liefste willen.

Aanbevelingen n.a.v. het congres “De stem van het kind”

“Op basis van artikel 12 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK) moet de overheid verzekeren dat het kind dat in staat is zijn (of haar) mening te vormen, het recht heeft die mening vrijelijk te uiten in alle aangelegenheden die het kind betreffen, waarbij aan de mening van het kind passend het belang wordt gehecht in overeenstemming met zijn leeftijd en rijpheid.”

  1. Ieder kind, ongeacht zijn leeftijd, kan een brief sturen naar de rechter. “Als een minderjarige rijp genoeg is om zijn mening kenbaar te kunnen maken, zou hiernaar geluisterd moeten worden. Kinderen moeten dan ook op de hoogte zijn van hun recht hierin. “De kinderombudsman geeft aan dat uit gesprekken met rechters is gebleken dat de brieven van minderjarigen een belangrijke bron zijn om de behoeftes van minderjarigen te bepalen.
  2. “Een gezinsvoogd gaf tijdens een van de discussies op het congres aan dat wellicht multimedia gebruikt kunnen worden om met minderjarigen te communiceren. Minderjarigen kunnen een filmpje van zichzelf maken en dit vervolgens opsturen naar de kinderrechter.”
  3. “Ook wordt door congresdeelnemers aangegeven dat het belangrijk is dat de visie van de minderjarige als uitgangspunt wordt genomen en dat de minderjarige als eerste wordt gehoord, zonder de invloeden van ouders of andere belanghebbenden.”

Sylvano is duidelijk rijp genoeg om zijn mening kenbaar te maken en doet dit in de vorm van videoboodschappen. Alle deelnemers, dus een flink aantal rechters, raadsonderzoekers, advocaten, gezinsvoogden, AMK-, BJZ-  en andere jeugdzorgwerkers vinden dat de visie van het kind als uitgangspunt genomen moet worden. Tot nu toe is dit hier niet in praktijk gebracht en zeker niet door belanghebbende jeugdzorg.

Jeugdzorg luistert niet

Uit de hele onverkwikkelijke geschiedenis van Sylvano blijkt voor de zoveelste keer dat:

  1. Jeugdzorg niet luistert naar het kind
  2. Jeugdzorg niet luistert naar deskundigen
  3. Jeugdzorg niet luistert naar ouders
  4. Jeugdzorg haar eigen belangen boven die van het kind stelt
  5. Jeugdzorg aanstuurt op gesloten plaatsing tot het 18e jaar van Sylvano, wat ongelooflijk veel leed zal aanrichten en de samenleving weer vele tonnen zal kosten. Een gesloten plaatsing brengt namelijk rond de 80.000 euro per jaar op, veel meer dan plaatsing in een “gewone” instelling.

Afwachten

Het is op dit moment afwachten in hoeverre de rechters mee zullen gaan met jeugdzorg, wetende dat jeugdzorg zeer veel macht heeft. En wetende dat ALS de rechter de uithuisplaatsing beëindigt en bepaalt dat Sylvano naar huis kan, dat dit niet betekent dat Sylvano veilig is voor jeugdzorg. Al te vaak gebeurt het dat jeugdzorg de uitspraak van de rechter aan haar laars lapt en bij een andere rechter weer een spoedmachtiging uithuisplaatsing krijgt.

Sylvano, Annelies en alle verzetsmensen: Houd vol! Jullie zijn  ijzersterk en stellen de misstanden, waar jeugdzorg verantwoordelijk voor is, zeer moedig aan de kaak.

 

Kik de Jong

 

Karaktermoord

Door: Nora Yörükseven en Kik de Jong

“Voor al die duizenden kinderen, die in Nederland onterecht uit huis geplaatst zijn, hun ouders, familie en vrienden EN voor de jeugdzorgwerkers en ketenpartners, die niet beseffen dat door hun ongekende macht en angst hun integriteit en menselijkheid plaats maken voor wreedheid en liefdeloosheid.”

Lees hier het gehele artikel >> Karaktermoord

Bewijsstukken behorende bij het artikel Karaktermoord >> Bewijsstukken