Jeugdzorg op het kruispunt van misdaad en humaniteit

Met angst en beven kijken gemeentebesturen uit naar 1 januari, de dag waarop zij de zorg voor de jeugdzorg in hun bij voorbaat onvoorbereide maag gesplitst krijgen. Kernprobleem is dat de gemeenten op beleidsniveau geen benul hebben van de misdadige praktijken op de werkvloer van jeugdzorg. Het ontstellende en onheilspellende gebrek aan kennis gaat voor een belangrijk deel terug op bewust beleid van de bestuurders van jeugdzorg. Zij hebben geen belang bij openheid omtrent de perverse prikkels, het feit dat niet het beschermen van kinderen voorop staat, maar het genereren van geldstromen en werkgelegenheid.

Door het maximeren van uithuisplaatsingen, ondertoezichtstellingen, ambulante hulp en speciaal onderwijs. Door het malafide gedrag van gezinsvoogden en teammanagers en andere pseudodeskundigen jegens de kinderen en hun ouders blijkens intimiderende brieven en handelingen. Door het met behulp van de politie (soms acht of tien agenten) heimelijk kinderen uit hun huis halen met overvalwagens. Door het onder begeleiding van agenten vervoeren van de toevertrouwde kinderen in geblindeerde busjes naar gesloten instellingen. En door het verhullen van het gemiddeld wekelijks voorkomen van het overlijden van kinderen.

Dit complex van ellende moest tot 1 januari onder de pet van jeugdzorg blijven, maar is vanaf 1 januari een ‘machine de guerre’ in de handen van jeugdzorg, omdat daarmee kan worden gedreigd. Erik Gerritsen en zijn collega’s nopen de gemeenten met geld over de brug te komen en leggen bij voorbaat de schuld voor falend beleid bij de gemeenten. Elk kind dat door jeugdzorg wordt geslachtofferd zal vanaf heden niet onder het tapijt verdwijnen maar grootscheeps media-aandacht krijgen. De gemeenten worden door schade en schande wijs, maar dat gaat lang duren en gaat ten koste van de kinderen die in plaats van bescherming te ontvangen, permanent worden bedreigd. Een lichtpunt is dat de kans op grotere openbaarheid omtrent de misstanden toeneemt, waardoor politiek verantwoordelijke bestuurders worden geactiveerd en niet langer alleen op hun ambtenaren vertrouwen.

Op het niveau van de politiek heeft in een vorige periode Rouvoet door zijn beleid veel boter op het hoofd gekregen en nu schuift staatssecretaris van Rijn de hete aardappel van zijn bord. Blijkens de brieven die hij schrijft over jeugdzorg doet hij niets aan het daadwerkelijk beschermen van de kinderen en vervalt hij slechts in inhumane, formele teksten. Dieptepunt was zijn reactie op het onderduiken van Sylvano, hij sprak van een omgekeerde wereld en riep de politie te hulp om de vervolging in te zetten van de jongen, zijn moeder en zijn familie en de mensen die hem hielpen (zelfs tot in Frankrijk toe). Als het aan hem had gelegen was niet alleen Sylvano opgepakt met veel vertoon van politiemacht en achter slot en grendel gezet in een gesloten inrichting, maar ook de mensen die het risico namen te helpen bij de onderduik, en zodoende verzet hebben gepleegd, zouden zijn gearresteerd. Telefoongesprekken zijn door de politie afgeluisterd. Gelukkig is Sylvano ,die volstrekt ten onrechte en onnodig van zijn moeder was verwijderd, dankzij zijn eigen enorme geestkracht weer in de buurt van zijn moeder en is er het perspectief dat hij normaal naar school kan op een normale basisschool, zodat zijn intellectuele bekwaamheid tot bloei kan komen. Tijdens de kerstdagen sprak ik met hem en zijn moeder.

Voor mij is het geen omgekeerde wereld maar een wereld die ik ken. Daarom ben ik dankbaar een beetje te kunnen bijdragen aan Sylvano’s bevrijding. Te zijner tijd zal ik hem attent maken op het werk van de Franse Nobelprijswinnaar Patrick Modiano, die laat zien dat herinneringen vice versa zijn verbonden met gebeurtenissen in het heden in ruimte (Parijs) en tijd (de jaren na 1945). Ik laat mij die door hem blootgelegde verbindingslijnen door beoefenaren van het recht niet meer uit handen slaan, nu in hun handen recht verkeert in onrecht. Sylvano heeft Van Rijn een les voor het leven geleerd: niet opzij gaan voor misbruik van macht, intimidatie, intolerantie, onverdraagzaamheid, inhumaniteit en het geweld van politie en bureaucratie; onverschillig of het gaat om bewindslieden en burgemeesters in vredestijd of om gewone politieagenten en ambtenaren op de werkvloer.


 

Ik geef enkele recente voorbeelden van misdadig gedrag op de werkvloer van jeugdzorg in Nederland.

In Limburg-Zuid kondigt agent Fijneman aan dat de politie aldaar direct na kerstmis een groot offensief gaat starten om een moeder en haar kinderen op te sporen, te arresteren en op te sluiten. De betrokken korpschef heet G. Veldhuis. In mijn herinnering werd dit een klopjacht of een razzia genoemd. De betrokken burgemeester laat het gewoon gebeuren. Sylvano’s les lijkt nog niet geleerd, er zal wederom verzet worden gepleegd.

Jeugdzorg Haaglanden wenst onder leiding van Benne Holwerda, een dossier van een jongen van twaalf jaar die verder niets met jeugdzorg te maken heeft, gedurende vijftien jaar te houden; hoewel daarvoor geen enkele aanleiding is, de jongen daardoor in cruciale jaren wordt belast, moeder en jongen het vernietigd wensen te zien en deze handelwijze een schoolvoorbeeld is van inhumaan gedrag dat niet past in een vrije samenleving.

De toplieden van het Leger des Heils hebben drie jaar lang meegewerkt aan het ten onrechte uit huis halen van de Ilja-tweeling, het onderdrukken van de kinderen en het onthouden van goed onderwijs. Het Leger des Heils is door de rechtbank in Arnhem tot de orde geroepen zodat de kinderen weer thuis zijn en een grote schadeclaim tegemoet kan worden gezien. In gesprekken wekken de toplieden Palsma en Vader de indruk niet te weten wat hun medewerkers op de werkvloer al die jaren hebben aangericht. Ze beseffen nauwelijks welke grote nederlaag ze hebben geleden. Daarom moet je vrezen dat zij elders hun misdadig handelen voortzetten. Palsma en Vader achten hun misdadig gedrag verenigbaar met hun christelijke achtergrond. Jezus draait zich om in zijn graf. De verklaring is het enorme financiële belang bij uithuisplaatsingen en onder toezichtstellingen.

Van de vele gevallen in Amsterdam, het bastion van Erik Gerritsen, die nu onder toezicht staat van mevrouw Simone Kukenheim, die wellicht inhoudelijker en menselijker optreedt dan de vorige bestuurders waarmee Gerritsen in Amsterdam mee te maken had, is de casus van de Chinese jongen Zong Meng Sun illustratief. Jeugdzorg probeerde met behulp van de rechter deze jongen volstrekt onnodig voor lange tijd op te sluiten in een gesloten inrichting in Hoenderloo. De gezinsvoogd Carla liet de jongen in de rechtszaal begeleiden door politieagenten die hem na de zitting direct zouden opsluiten. De kinderrechter stuurde de agenten de zaal uit, eenvoudig omdat ze niet nodig waren. De jongen is inmiddels in een pleeggezin tegen de zin van jeugdzorg in en kan straks een normale opleiding volgen eveneens tegen de zin van jeugdzorg in.

In een ander geval stuurt de gezinsvoogd Ank bizarre intimiderende brieven rond waarin reeksen voorwaarden staan  waaraan een moeder zou moeten voldoen alvorens haar zoontje te zien. Zo moet zij verklaren niet over de ooms en tantes van de jongen te spreken, laat staan deze in beeld te brengen. Zij mag geen volwassen zaken met haar zoon bespreken, deze handelwijze roept herinneringen op à la Modiano. Gelukkig houdt de moeder zich er niet aan, maar het is illustratief voor het schrikbewind dat onder Gerritsen nu al jaren heerst. Wellicht komt er in 2015 een einde aan.

In de gemeente Uden staat burgemeester Hellegers toe dat op basisschool SBO de Tandem, geleid door de directrice C. van den Broek, een meisje van tien jaar wordt gepest en met de dood bedreigd, dit alles onder toeziend oog van Jeugdzorg Brabant. Het meisje zit ten onrechte op een school voor SBO hetgeen haar frustratie versterkt. Vanaf 1 januari kan de gemeente in gebreke worden gesteld.

In Zeeuws Vlaanderen chanteert de regiomanager van jeugdzorg A.P. Zwart, mevrouw Maria Bons en haar kinderen met een huurhuis door te dreigen de huur op te zeggen als zij zich niet vrijwillig onderwerpt aan hulp van het bureau Juvent, een hulp die naar ieders oordeel niet nodig is doch alleen wordt opgedrongen vanwege de financiële prikkel. In deze casus is bij wijze van uitzondering een positieve rol gespeeld door de burgemeester van Leeuwarden, Ferd Crone.

Ten slotte de casus bij bureau jeugdzorg in Drenthe van a en zijn kinderen b en c. Beide kinderen wonen met plezier bij hun moeder thuis en zitten nu op goede scholen in de buurt. Over a is veel bekend, hij is een vooraanstaande medewerker van d, een onderdeel van e. A schrijft goed Nederlands. Zijn kinderen verzetten zich hevig tegen een contact met hun vader. De oudste zoon b wordt in maart 13 jaar, de dochter c is nu 7 jaar. Ik ben enigszins op de hoogte van de beweegredenen van de kinderen, in het bijzonder b maar voel mij niet vrij om daar verslag van te doen. Vermoedelijk kan de directie van e een constructieve rol spelen. Jeugdzorg Drenthe speelt via de gezinsvoogd Naomi P. in deze zaak een destructieve rol.


 

Deze illustraties laten zich zonder moeite een dertigtal uitbreiden. De één nog afschuwelijker dan de ander, elke casus kan ook nader worden gedocumenteerd, hetgeen ik wil doen als er geen verbetering in zicht is. Er is nog een mogelijk lichtpunt. In het verleden heeft het onder de pet houden er ook toe geleid dat de rechterlijke macht slaafs de voorstellen van jeugdzorg, de WSG en de Raad voor de Kinderbescherming heeft gevolgd. Door de toegenomen transparantie komt hierin geleidelijk verandering omdat de rechterlijke macht tot meer zelfstandige oordelen komt. Iemand als Benne Holwerda komt straks niet meer zo makkelijk weg met zijn valse praatjes als de feiten duidelijker in het openbaar naar voren komen (Holwerda verzoekt mij dringend niet de openbaarheid te zoeken, hetgeen alleen maar illustreert wat hij allemaal te verbergen heeft).

Wat betekent dit alles nu voor het beleid van politiek verantwoordelijke bestuurders in de gemeenten? Het betekent dat de betrokken wethouders hun  afstandelijke houding jegens jeugdzorg moeten laten varen. Zij zullen zich daadwerkelijk zelf moeten verdiepen in wat er op de werkvloer van jeugdzorg gebeurt. In zekere zin moeten zij zowel hun eigen ambtenaren als de bestuurders van jeugdzorg passeren. Alleen indien dit gebeurt verwerven deze bestuurders de noodzakelijke kennis omtrent de feitelijke gang van zaken op de werkvloer die het uitgangspunt moet vormen voor een humaner jeugdzorg.

Arnold Heertje

De stem van het kind

LUISTER… dit is mijn stem.”

Niet praten tegen kinderen, maar luisteren naar kinderen!

Op 31 mei 2013 vond aan de Erasmusuniversiteit van Rotterdam het congres plaats “De stem van het kind”. Een initiatief van hoogleraar Ido Weijers en kinderombudsman Marc Dullaert. De zaal zat vol met rechters, raadsonderzoekers, advocaten, gezinsvoogden, AMK-, BJZ-  en andere jeugdzorgwerkers. Als belangstellende uit het onderwijs mocht ik ook komen.

Ido Weijers illustreerde de noodzaak van dit congres met een voorbeeld uit een documentaire van Meral Uslu en Maria Mok, “De gezinsvoogd”. In deze documentaire wordt een gezinsvoogd gevolgd, die zichzelf heel goed vindt.

Ido Weijers daarentegen vindt dat deze gezinsvoogd vooral zelf aan het woord is en beslist niet luistert. En daar is het Ido Weijers om te doen. Het kind wordt binnen jeugdzorg en de rechtsspraak nauwelijks gehoord. Terwijl kinderen uitstekend in staat zijn om te laten merken wat ze willen. Ook heel jonge kinderen.

De mensen die aan dit congres deelnamen, o.a. René Meuwissen, directeur BJZ Rotterdam, zaten heel ijverig te knikken. Ze waren allemaal heel begaan met het kind en zouden vanaf nu toch meer gaan luisteren.

Naar aanleiding van dit congres en de plenaire discussies werden aanbevelingen gedaan, die door alle deelnemers ondersteund werden. Laten we kijken wat er in de zaak rond het jonge kind Sylvano met deze aanbevelingen gedaan is.

Leven in een instelling

Sylvano Bontekoe werd 2 jaar geleden uit huis geplaatst, vanwege schoolverzuim. Voortdurend liep hij weg, want hij wilde terug naar zijn moeder. Op dit filmpje uit februari 2012 kun je luisteren naar de 7 jaar jonge Sylvano, die weer mee moet naar de instelling en hartverscheurend huilt. “Neeeee, ik wil bij mama blijven!!!!”

Daar is niet naar geluisterd. Integendeel. Sylvano loopt iedere keer weer weg en verhaalt in een ander filmpje hoe hij mishandeld wordt in de instelling. Kinderen worden ruw vastgepakt en op de grond in bedwang gehouden. Als een kind boos is, gaat de leiding met hem “wandelen”. Een understatement voor iets wat ik “waterboarden voor kinderen” noem. Het kind mag geen sokken of schoenen aan en moet zo buiten lopen, tot het weer mak is,  geïntimideerd en klein gemaakt. De leiding heeft een pasje, waarop staat dat ze de kinderen zo mogen behandelen. Ongetwijfeld onder dwang tekenen ouders daarvoor.

Ontsnapping en onderduik

Tot juni dit jaar leeft Sylvano in een hel in de instelling, oftewel jeugdgevangenis. Dan ontsnapt hij weer en weet onder te duiken, geholpen door een groep verzetsmensen, die terecht vindt dat de terreur van Jeugdzorg Nederland lang genoeg geduurd heeft en dat daar heel snel een einde aan moet komen.

Videoboodschappen

Sylvano publiceert op Youtube een aantal videoboodschappen, waarin hij vertelt dat hij blij is ontsnapt te zijn. Hij hoopt dat meer uithuisgeplaatste kinderen zijn voorbeeld volgen en dat openbaar gemaakt wordt hoe er met kinderen omgegaan wordt. Hij vertelt dat zijn rechten geschonden worden, dat hij zijn moeder en zijn broertje mist, maar dat het naar omstandigheden goed gaat.

Klopjacht en arrestatie

Jeugdzorg houdt hier niet van en begint een ware klopjacht naar Sylvano, onder het mom dat “hij de zorg moet krijgen die hij nodig heeft.” Zijn moeder Annelies werd gearresteerd en bleef 10 dagen in hechtenis, hoewel zij niet weet waar Sylvano is en geen rol speelde in zijn ontsnapping. Ook een vriendin is aangehouden. Een aantal rechtszaken zal volgen. Jeugdzorg wil de uithuisplaatsing verlengen en zodra Sylvano gepakt is, wil jeugdzorg hem gesloten plaatsen om ervoor te zorgen dat hij niet meer kan ontsnappen.

Deskundigen

Een aantal deskundigen heeft met Sylvano gesproken en deze vinden unaniem dat Sylvano terug moet naar zijn moeder, wat Sylvano en zijn moeder zelf ook het liefste willen.

Aanbevelingen n.a.v. het congres “De stem van het kind”

“Op basis van artikel 12 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK) moet de overheid verzekeren dat het kind dat in staat is zijn (of haar) mening te vormen, het recht heeft die mening vrijelijk te uiten in alle aangelegenheden die het kind betreffen, waarbij aan de mening van het kind passend het belang wordt gehecht in overeenstemming met zijn leeftijd en rijpheid.”

  1. Ieder kind, ongeacht zijn leeftijd, kan een brief sturen naar de rechter. “Als een minderjarige rijp genoeg is om zijn mening kenbaar te kunnen maken, zou hiernaar geluisterd moeten worden. Kinderen moeten dan ook op de hoogte zijn van hun recht hierin. “De kinderombudsman geeft aan dat uit gesprekken met rechters is gebleken dat de brieven van minderjarigen een belangrijke bron zijn om de behoeftes van minderjarigen te bepalen.
  2. “Een gezinsvoogd gaf tijdens een van de discussies op het congres aan dat wellicht multimedia gebruikt kunnen worden om met minderjarigen te communiceren. Minderjarigen kunnen een filmpje van zichzelf maken en dit vervolgens opsturen naar de kinderrechter.”
  3. “Ook wordt door congresdeelnemers aangegeven dat het belangrijk is dat de visie van de minderjarige als uitgangspunt wordt genomen en dat de minderjarige als eerste wordt gehoord, zonder de invloeden van ouders of andere belanghebbenden.”

Sylvano is duidelijk rijp genoeg om zijn mening kenbaar te maken en doet dit in de vorm van videoboodschappen. Alle deelnemers, dus een flink aantal rechters, raadsonderzoekers, advocaten, gezinsvoogden, AMK-, BJZ-  en andere jeugdzorgwerkers vinden dat de visie van het kind als uitgangspunt genomen moet worden. Tot nu toe is dit hier niet in praktijk gebracht en zeker niet door belanghebbende jeugdzorg.

Jeugdzorg luistert niet

Uit de hele onverkwikkelijke geschiedenis van Sylvano blijkt voor de zoveelste keer dat:

  1. Jeugdzorg niet luistert naar het kind
  2. Jeugdzorg niet luistert naar deskundigen
  3. Jeugdzorg niet luistert naar ouders
  4. Jeugdzorg haar eigen belangen boven die van het kind stelt
  5. Jeugdzorg aanstuurt op gesloten plaatsing tot het 18e jaar van Sylvano, wat ongelooflijk veel leed zal aanrichten en de samenleving weer vele tonnen zal kosten. Een gesloten plaatsing brengt namelijk rond de 80.000 euro per jaar op, veel meer dan plaatsing in een “gewone” instelling.

Afwachten

Het is op dit moment afwachten in hoeverre de rechters mee zullen gaan met jeugdzorg, wetende dat jeugdzorg zeer veel macht heeft. En wetende dat ALS de rechter de uithuisplaatsing beëindigt en bepaalt dat Sylvano naar huis kan, dat dit niet betekent dat Sylvano veilig is voor jeugdzorg. Al te vaak gebeurt het dat jeugdzorg de uitspraak van de rechter aan haar laars lapt en bij een andere rechter weer een spoedmachtiging uithuisplaatsing krijgt.

Sylvano, Annelies en alle verzetsmensen: Houd vol! Jullie zijn  ijzersterk en stellen de misstanden, waar jeugdzorg verantwoordelijk voor is, zeer moedig aan de kaak.

 

Kik de Jong

 

Oproep aan BJZ: “Stop de jeugdzorg razzia’s!”

Aan directie en medewerkers jeugdzorg Friesland, die verantwoordelijk zijn voor het misdadige optreden jegens de Amerikaanse mevrouw A. Bontekoe en haar zoon Sylvano.

Met verbijstering heb ik kennis genomen van uw bevel mevrouw Bontekoe met acht politieagenten te arresteren en uw pogingen op dezelfde wijze de verblijfplaats van haar ondergedoken zoon te achterhalen. Blijkbaar ontgaat u dat uw optreden lijkt op de wijze waarop Joodse kinderen voor vijf gulden verraden door hun landgenoten, door Nederlandse politieagenten en verwanten zijn gearresteerd.

Aan deze praktijken moet direct een einde komen, ook in dit geval. Ik ben op de hoogte van de betrokken namen. U bent allen persoonlijk verantwoordelijk voor dit schandelijke gedrag dat het daglicht niet kan velen. Openbaarmaking is daarom zeker op iets langere termijn geboden. Ik verzoek u terstond met deze razzia’s en vervolgingen te stoppen, mevrouw Bontekoe in vrijheid te stellen en Sylvano naar zijn moeder te laten gaan. Op mijn website wordt deze oproep gepubliceerd.

Hoogachtend,
A. Heertje

“Komt Van Rijn aan Sylvano, dan komt hij aan mij!”

Door: Arnold Heertje

Staatssecretaris Martin van Rijn (PvdA), die verantwoordelijk is voor het beleid inzake jeugdzorg, gaat onderzoek doen naar het ondergrondse netwerk van adressen waar kinderen die door jeugdzorg worden vervolgd, onderduiken. De staatssecretaris is een van de betere bestuurders van het kabinet Rutte, maar hier slaat hij de plank volledig mis! Dat komt omdat hij evenals zovele bestuurders van mijn politieke partij, geen enkel benul heeft van de gang van zaken op de werkvloer van jeugdzorg.

Van Rijn weet niet hoezeer in de uitvoering sprake is van inhumaan gedrag door gezinsvoogden, teammanagers en allerlei pseudodeskundigen van de Raad van de Kinderbescherming, het Legers des Heils, de William Schrikkergroep, christelijke jeugdzorg SGJ en aanpalende instellingen zoals de Hoenderloo Groep, LSG-Rentray/Intermezzo, Groot Emaus, Spirit, de Bascule, Lindenhout en Humanitas. Zij allen worden aangestuurd door directeuren jeugdzorg zoals Erik Gerritsen, Jan-Dirk Sprokkereef, Hans Lomans, René Meuwissen, Hans Kamps en Arthur Schellekens die helemaal niet – zoals de staatssecretaris denkt – de veiligheid van de kinderen waarborgen. Ze worden namelijk geleid door perverse financiële prikkels en zijn uit op zoveel mogelijk geld en werkgelegenheid. Van Rijn heeft een volstrekt verkeerde voorstelling van jeugdzorg waardoor hij het ontstaan van een ondergronds netwerk niet kan plaatsen.

Ik kan dat wel omdat ik weet dat kinderen op grote schaal worden opgejaagd en geestelijk worden mishandeld door jeugdzorg en daarom willen vluchten naar voor hen veiliger oorden in Nederland en elders. Uit eigen ervaring ken ik het onderduiken uit mijn jeugd en de achtergrond nu verschilt niet wezenlijk van die van toen. Alleen ditmaal zijn de onderdrukkers geen bewapende buitenlanders in uniformen, doch zo op het oog nette mensen voor wie de kinderen winstobjecten zijn. Niet alleen de kinderen maar ook vaders en moeders zijn het slachtoffer van deze inhumane praktijken. Zolang de staatssecretaris niet de werkelijkheid onderkent die in alle instellingen van jeugdzorg heerst – die onder het mom van privacy en bescherming van kinderen een schrikbewind voeren waarvan duizenden kinderen de dupe zijn – wordt het ondergrondse netwerk groter en het onderduiken schering en inslag. Deze ontwikkeling kan moreel door mensen die, zoals ik, weten hoe de vork in de steel zit, alleen maar worden gesteund.

De aanpak die de staatssecretaris nu kiest, namelijk de vervolgden en opgejaagden vervolgen, is een sociaal-democraat onwaardig. Als hij aan Sylvano komt, komt hij aan mij! Daarop blijf ik hem attent maken tot het over is.